tag:blogger.com,1999:blog-64559365561051063642011-07-30T16:14:29.350-07:00ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-65181941976310565572009-08-04T19:11:00.000-07:002009-08-04T19:15:53.675-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Snjq1PwTe2I/AAAAAAAAAF4/XuBFK7VIHvo/s1600-h/PB_14_10187.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Snjq1PwTe2I/AAAAAAAAAF4/XuBFK7VIHvo/s320/PB_14_10187.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366297156495047522" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />บททดสอบ ... หัวใจนักรบ<br /><br /><br />โดย ธนัญธร เปรมใจชื่น<br /><br />คอลัมน์ ณ พรมแดนแห่งความรู้ โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๒<br /><br />ปี ใหม่ เป็นช่วงเวลาที่เรามักคิดถึงการเริ่มต้นสร้างสรรค์ความดีงามบางอย่างในชีวิต ฉันก็เช่นกัน ปีใหม่นี้ฉันมีเวลาได้ใคร่ครวญตนแทนการสังสรรค์เช่นปีผ่านๆ มา ปีที่แล้วมีเรื่องราวมากมายที่ไหลบ่าเข้ามา หลายเรื่องราวสะกิดเตือนผู้คนถึงความยากที่จะเกิดขึ้นในชีวิต ก่อเกิดแรงบันดาลใจอันลึกซึ้งและยิ่งใหญ่ในความรับรู้ที่มี<br /><br />“จะนำพาผู้คนสู่วิถีแห่งความสุขและการวิวัฒน์ของจิตวิญญาณให้มากที่สุดเท่า ที่จะทำได้ ด้วยช่องทางที่กว้างขึ้น เข้าถึงได้ง่ายขึ้น” ฉันบอกกับตนเอง<br /><br />งานแรกของปีเริ่มต้นขึ้นด้วยความตื่นเต้น แม้จะทำกระบวนการมามากเท่าไรก็ตาม ฉันกลับรู้สึกว่าแต่ละงานนับแต่นี้ จะพิเศษกว่าที่ทำผ่านมาและมีบางอย่างคอยท่าฉันอยู่ บางอย่างที่เป็นการเติมเต็มแก่จิตวิญญาณฉันเอง มิตรที่ฝึกตนมาด้วยกันยังแซวบ่อยๆ ว่า ... “โดนแน่ เตรียมใจไว้ได้เลย” ... แล้วก็โดนจริงๆ<br /><br />ประเดิมกับงานแรก เป็นการจัดกระบวนการให้กับครูอาจารย์จากทั่วประเทศเกือบสองร้อยคน งานนี้หินทั้งในมุมของปริมาณผู้เข้าร่วมที่จำนวนมากยากแก่การเข้าถึงถ้วน ทั่วแล้ว การทำกระบวนการเรียนรู้ให้คนอาชีพครูนี่ไม่ง่ายเลย คนจัดงานถึงกับออกตัวบอกกล่าวไว้ก่อนงานเริ่มว่า ... “พวกครูอาจเข้าร่วมไม่ครบนะ” เพราะเป็นอย่างนี้ทุกปีที่จัดงาน ฉันรับทราบพร้อมบอกกับตนเองว่า เราจะดูแลคนที่เข้าร่วมให้ดีที่สุด บอกทีมและตนเองให้เตรียมชุดที่เรียบร้อยที่สุด และสุภาพที่สุดสำหรับงานนี้ ฉันอยากให้เราช่วยกันดูแลผู้คน งานนี้ฉันขุดกระโปรงที่ดูมีอายุ สีขรึมออกงานทุกวันเลย แต่แค่เริ่มวันแรก พอพิธีเปิดงานจบลง เราก็เหลือครูอยู่เข้าร่วมประมาณร้อยกว่าคนนิดๆ ส่วนตัวแล้วฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยในตอนแรก เพราะพยายามหล่อเลี้ยงตนเองให้เป็นปกติในการดำเนินกิจกรรม<br /><br />แม้จะสังเกตเห็นอยู่ว่า มีครูแวบหายเป็นช่วงๆ แต่ฉันและทีมงานก็เห็นพ้องกันว่า กิจกรรมได้รับความสนใจดีจากผู้ที่อยู่ร่วม มีครูหลายคนเข้ามาสอบถามเพิ่มเติม วันที่สองเนื้อหาเข้มข้นขึ้น เริ่มมีเรื่องที่ไปสะกิดตัวตนของผู้คน ฉันเริ่มเห็นว่าคล้ายเป็นราวกระแสน้ำใต้ดินที่รอโอกาสปะทุ ฉันจึงเตรียมไว้ว่า คืนนี้จะเปิดพื้นที่สำหรับคำถามเกี่ยวกับกระบวนการต่างๆ ตลอดจนความติดขัดใดๆ ถ้ามี<br /><br />แต่ก่อนจะถึงช่วงเวลาที่เตรียมไว้ ระเบิดก็แตกก่อนเวลาที่คิด นั่นแปลว่ามันไม่ใช่ระเบิดที่เราเตรียม มีการติดต่อขอใช้เวลาประชุมครูครึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มกระบวนการเรียนรู้โดย ครูในกลุ่มนั่นเอง ผ่านไปห้าสิบนาที คนจัดงานเริ่มกระสับกระส่ายมาถามฉันว่า จะเอาอย่างไรดีดูท่าจะไม่จบง่ายๆ และดูรุนแรงกันขึ้นเรื่อยๆ ด้วย<br /><br />ฉันขอเข้าไปดูก่อนจะตัดสินใจ พอเข้าไป ภาพแรกที่เห็นทำให้ฉันไม่แปลกใจเลยที่การประชุมนี้ไม่มีท่าทีว่าจะยุติลง ง่ายๆ คนบนเวทีก็พูดไปเรื่อย เธอพยายามผลักดันให้มีการเลือกตั้งประธานครูและคณะทำงาน ผ่านการเล่าว่าโปรเจ็คห้าสิบล้านที่ได้เงินมาบอกให้ทำอะไรบ้าง ส่วนคนฟังก็จับกลุ่มหันมาคุยกันเองราวสิบกลุ่ม ทุกกลุ่มเสียงดังแข่งกับไมค์บนเวที มีคนลุกออกเดินผ่านที่ฉันยืนอยู่ ส่ายหัวให้ บ่นปวดหัว บ้างถึงกับเดินมายุฉันให้ยึดเวทีเลย การฟังอย่างลึกซึ้งที่จัดกระบวนการไปแสดงผลชัดแจ้งอย่างน่าใจหาย หลายคนที่ไม่คุ้นหน้าในกระบวนการอบรม ก็มาปรากฏตัวตอนนี้ด้วย แปลกไหมล่ะ ทีมจัดการเข้าไปกระซิบคนบนเวทีขอให้ยุติชั่วคราว คนบนเวทีเลยหันมาถามคนฟังว่า เราจะเลือกกันเลยดีไหม มีคนยกมือขอพูด เขาชี้แจงว่า ในเมื่อยังไม่เข้าใจบทบาทที่มานี่เลยว่าต้องทำอะไร เพราะมีครูใหม่ที่ไม่เคยมาร่วมเยอะ แล้วจะให้เลือกได้อย่างไร มีคนยกมือพูดสนับสนุนคนที่เพิ่งพูดไปอีกสองคนด้วยสำนวนเผ็ดร้อนราวกับอยู่ใน สภาก็ไม่ปาน นี่ยังไม่รวมพวกที่ไม่รอไมค์ ที่ตะโกนพูดใส่ ประชดประชันกัน สุดท้ายผู้จัดก็ยึดไมค์ได้สำเร็จ แล้วเชิญให้ฉันดำเนินกระบวนการต่อ<br /><br />ถึงตอนนี้ฉันขอให้ทุกคนมารวมกัน และเงียบรอเสียงสุดท้ายที่คุยกับคนข้างๆ จะเงียบลง มีหลายคนออกไปโจ้กันต่อนอกห้องประชุม ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง ฉันแสดงความคิดเห็น ชวนให้สังเกตว่าเมื่อครู่เราพูดคุยกันอย่างไร การสนทนาที่ล้มเหลวเกิดเพราะอะไร จากนั้นก็บอกเล่าว่า ฉันเตรียมอะไรไว้สำหรับคืนนี้ “คำถาม” ที่ไม่เกี่ยวกับการประชุมเมื่อครู่ แต่เป็นเรื่องของกระบวนการ แต่น้ำก็เชี่ยวเกินจะขวางกั้น คำถามที่ฉันรอฟังมีเพียงการแสดงความคิดเห็นต่องาน คำตำหนิ ตัดพ้อ วิจารณ์ คนจัดงาน ตัวฉันและกระบวนการเรียนรู้โดยคนที่คุกรุ่นจากการประชุมเมื่อครู่<br /><br />ทำไมไม่มีการชี้แจงเรื่องบทบาทหน้าที่ของครูที่มา ไม่ให้รายละเอียดกระบวนการก่อน วิทยากรแต่งตัวไม่ให้เกียรติไม่เรียบร้อย กิจกรรมเหมาะกับคนเข้าวัดไม่เหมาะกับงาน ให้นอนกลางวันเป็นเด็กอนุบาล ฯลฯ ฉันพยายามฟังทั้งหมด อธิบายกลับไปได้บ้าง แต่ประโยคเก่าก็ยังถูกวนพูดซ้ำ มีอีกกลุ่มที่พยายามยกมือพูดด้วยอาการโกรธเคืองคนที่ต่อว่าฉัน ก่อนที่จะเกิดจลาจลไปมากกว่านี้ ฉันจึงกล่าวขอโทษ และขอจบ รวมทั้งขอตัวด้วย มีคนตะโกนขอร้องฉัน พยายามบอกว่าฉันไม่ผิด อย่าไปฟังพวกนั้น ฉันขอบคุณพวกเขา แต่เลือกที่จะออกไปก่อน คืนนั้นมีคนห่วงความรู้สึกฉันมาก หลายคนพยายามเข้ามาดูแล แต่ฉันอยากอยู่คนเดียว<br /><br />ฉันยอมรับกับตนเองที่หน้ากระจก บอกกับภาพสะท้อนของตัวเองว่า ฉันโกรธ เสียใจ และรู้สึกดีที่มีคนเข้าข้างฉัน คนสองคนนั้นพูดคำว่าเคารพชื่นชมบางเรื่องของฉัน ก่อนการวิจารณ์ที่ดูเป็นถ้อยคำที่รู้สึกถึงการดูแคลน แทนการจมจ่อมกับความเศร้า ฉันถามตัวเองว่า ในเมื่ออะไรเกิดขึ้นแปลว่าดีเสมอ แล้วครั้งนี้ล่ะ อะไรที่ดีสำหรับฉัน ฉันหยิบหินที่ครูของฉันมอบให้แทนพลังแห่งคุรุมากำไว้ เสียงจากห้วงคำนึงสะท้อนขึ้นภายใน “แรงเสียดทานแค่นี้รับไม่ไหว แล้วจะทำการใหญ่ได้อย่างไร” ฉันยิ้มกับตัวเอง น้ำตาร่วง พูดกับตัวเองซ้ำๆ “เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ... เข้าใจแล้ว” ช่วงนั้นเองที่ความสงบประหลาดแล่นผ่านตัว<br /><br />เช้าวันต่อมา มีเพียงคำว่าพร้อมในหัวใจ คนจัดถามว่าฉันจะทำต่อไหม ฉันตอบรับ และขอให้เขาเปิดการชี้แจงเรื่องบทบาทหน้าที่ของครูกับงานเอกสารที่ครูกังวล ก่อน จากนั้นฉันเปิดวงถาม-ตอบอีกครั้ง หลายคำถามโยงสู่ความต่างระหว่างพวกเขากับเด็ก หรือครูด้วยกัน<br /><br />ฉันบอกพวกเขาว่า “เราไม่อาจสร้างกฎกติกาใดมาควบคุมให้เราเหมือนกัน มันเป็นธรรมชาติของเราเอง หากเราไม่ทำงานกับการเปิดกว้างภายในของเราเอง ที่จะยอมรับกับความต่างที่เกิดขึ้น จะมีใครเชื่อบ้างว่าชุดแต่ละชุดที่ใส่ตลอดงานนี้ ดิฉันได้เตรียมมาอย่างดี ให้ดูเรียบร้อยที่สุด ดูสิแค่คำว่าเรียบร้อยของเราก็ต่างกันแล้ว และไม่ใช่เรื่องถูกผิด เพียงแต่เราจะอนุญาตให้เราอยู่ร่วมกับความแตกต่างได้อย่างไร เรื่องเสื้อผ้านี่ยังเล็กนะคะ ต่างทางความคิดความรู้สึกยิ่งซับซ้อน นี่เรากำลังพูดถึงสังคม การเมือง โลกเลยนะคะ ความขัดแย้งมากมายเพียงเพราะเราต่างกัน”<br /><br />ฉันยังขอบคุณเรื่องเมื่อคืนที่ช่วยให้ฉันได้ทำงานกับตนเอง ฉันเล่าให้ผู้เข้าร่วมฟังว่าฉันคุยกับตัวเองอย่างไร<br /><br />ในเวลาสั้นๆ กลับผูกพันคนในทีมงานได้เท่านี้ ปัญหามันดีตรงนี้แหละ มันทำให้เราใกล้กันมากขึ้น ความกลัว ความกังวล ช่วยให้เราได้สัมผัสความเปราะบางในกันและกัน เพราะยิ่งเห็นความเปราะบางของเพื่อนมากเท่าไร ยิ่งพบความแกร่งในเขามากเท่านั้น<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-6518194197631056557?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-4970925336666083892009-08-04T06:32:00.001-07:002009-08-04T06:49:17.476-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Sng5hyKZzpI/AAAAAAAAAFo/pSJwLUYrycQ/s1600-h/PB_14_16444.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 243px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Sng5hyKZzpI/AAAAAAAAAFo/pSJwLUYrycQ/s320/PB_14_16444.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366102208575819410" border="0" /></a><br /></div> คอลัมน์ ณ พรมแดนแห่งความรู้ โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๕๑<br /><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;">เผชิญหน้ากับตัวเอง<br /><br />โดย ธนัญธร เปรมใจชื่น<br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /> จะ ทำอย่างไรดี หากคุณตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า คุณเป็นเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ในครอบครัวของคุณ เป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่คุณรัก เป็นคนเดียวในประเทศที่คุณคือประชากรร่วม เป็นคนเดียวของโลกอันกว้างใหญ่ที่อาจไกลเกินจะพบใครอีกสักคนที่หลงเหลืออยู่ เฉกเช่นเดียวกันกับคุณ ไม่มีใครให้ตกหลุมรัก ไม่เหลือใครให้ทะเลาะ เกลียดชัง ไม่ต้องแคร์ หรือวิตกว่าใครจะคิดกับคุณอย่างไร มองคุณแบบไหน ไม่ต้องเอาใจใคร และจะไม่เหลือใครเลยคอยเอาใจคุณ คุณยังไม่ต้องแข่งขันกับใครอีกด้วยเพราะคุณจะได้เป็นทั้งผู้ชนะและผู้แพ้ ตลอดกาล จะทำอย่างไรดีล่ะ...<br /><br />คุณว่า...คุณจะดำรงอยู่กับสภาวการณ์ที่มิอาจคาดฝันเช่นนี้ได้อย่างไร?<br /><br />เหมือน เรากำลังยืนอยู่ตรงรอยต่อของการเปลี่ยนแปลง เบื้องหลังเราเป็นวิถีอันคุ้นชิน เป็นประสบการณ์ที่ถูกบ่มเพาะสั่งสมตลอดชีวิตที่ผ่านมา เป็นชุดความคิดและบทสรุปที่เรามีให้กับตัวของเราเอง เป็นคำอธิบายโลกรอบตัว ซึ่งขึ้นอยู่กับการเรียนรู้และประสบการณ์ที่บ่มเพาะเรามา ส่วนเบื้องหน้านั้นเป็นความพร่ามัวด้วยม่านหมอกของความไม่รู้ อาจแลเห็นบางสิ่งปรากฏอยู่ลางเลือนตามความคิดฝันในชีวิต และการกำหนดรู้บาง เรื่องราวที่เป็นเหตุเป็นผลกับประสบการณ์ที่เราเพิ่งจะย่ำผ่านมา<br /><br />มัน เหมือนกับการที่เราสนทนากันและบอกเล่าเรื่องราวของชีวิต แต่ละบทตอนที่ผ่านมา บ่อยครั้งมันยังแจ่มชัดกับตัวเรา แม้ในปัจจุบันขณะที่เล่า ทั้งที่เรื่องราวก็ล่วงเลยมาแล้ว และ บางครั้งเราเองก็ช่วยสร้างภาพของเรื่องราวจนคมชัดในความคิดคำนึงของผู้ ฟังด้วยเช่นกัน<br /><br />แต่การบอกเล่าถึงอนาคตของเราแต่ละคน มักเต็มไปด้วยความกังวลกับความไม่แน่นอนที่จะเกิดขึ้น หรือบางครั้งก็กลายเป็นความเพ้อฝันไปสำหรับผู้ฟัง เพราะพื้นฐานประสบการณ์และชุดความคิดที่แตกต่างกันไป<br /><br />เหนืออื่นใด ชีวิตเมื่อเริ่มต้นแล้ว มันไม่มีการหยุดดำเนินต่อ แม้บางครั้งเราจะรู้สึกว่าเราหยุดแล้ว แต่โลกรอบตัวเราก็ยังคงเคลื่อนดำเนินต่อไป หรือเราเองนี่แหละที่เคลื่อน แต่คิดว่าเราหยุด เป็นความซับซ้อนระหว่างโลกภายนอกกับโลกภายในของเรานี้เอง ความคิดความเชื่อทำงานของมันจนทำให้เรายากแก่การเข้าถึงการรับรู้ที่แท้<br /><br />เรา ต่างคงเคยได้ยินคำทำนายทายทักมามากมาย ที่บอกกล่าวถึงสภาวะของโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง ภัยพิบัตินานาที่จะคร่าชีวิตผู้คน ที่จะนำความสูญเสียใหญ่หลวงมาสู่ ทั้งผู้รู้จากอดีตและผู้รู้ที่ร่วมชะตาในปัจจุบัน<br /><br />ลำดับแรกของการ รับฟังของเรานั้น เรารับรู้อย่างไร ความสั่นคลอนภายในของเราเองนี้ อาจกำลังร้องขอหาข้อพิสูจน์เพื่อยืนยันความ จริงแท้แก่ใจของเรา ความจริงแท้ที่เราเองมิอาจเข้าถึง เพราะเรามีเพียงภาพอันสลัวลางของความไม่รู้ห่มทับ และความกลัวที่แฝงตัวอยู่ในจิตของเราก็ผลักดันให้ผู้พิทักษ์ ตัวตนอันหาญกล้าของเราเข้ามาช่วยให้ เราก้าวผ่านเรื่องราวที่กำลังรับรู้นี้ ด้วยการปกป้องความสั่นไหวของเรา เราจึงอาจหัวเราะเยาะ หรือประณามการรับรู้ที่ได้มาให้เป็นแต่เพียงความงมงาย และเมื่อมันงมงาย เพ้อเจ้อ เราก็ไม่จำเป็นต้องรับเอาคำบอกเล่านั้นเก็บไว้ในกล่องความเชื่อของเรา<br /><br />แม้ กระทั่งวันที่เราได้รับรู้ว่ามีการพยายามหาเครื่องไม้เครื่องมือ เป็นวิวัฒนาการที่สามารถบ่งชี้ หาข้อพิสูจน์ ในนามวิทยาศาสตร์ ตามฐานกรอบประสบการณ์ที่เรายอมรับจากการเรียนที่ปลูกฝังมาในระบบการเรียนรู้ ของเราเอง เราส่วนใหญ่ก็ยังหาบทสรุปจำเพาะของตนเอาว่า มันยังมาไม่ถึงเรา หรืออื่นๆ ต่างๆ นานากันไป<br /><br />การรับรู้ของเราถูกบีบให้เล็กและแคบลง จนไม่น่าแปลกใจเลยที่ยังมีคนจำนวนมากเฉยเมยต่อข่าวภาวะโลกร้อน เพราะความเป็นจริงที่ดำรงอยู่กับเราตอนนี้คือ กายของเราเย็นสบายทุกวันในห้องแอร์ น้ำมันจะหมดโลกก็มีเสียงคนมากมายบอกว่า เดี๋ยวก็มีพลังงานใหม่มาให้ใช้ เราวางใจว่าจะต้องมีคนดิ้นรนมากกว่าเรา อย่างน้อยก็ธุรกิจยักษ์ใหญ่ทั้งหลาย แล้วเราก็ก้มหน้าทำงานหาเงินต่อไปไว้ซื้อพลังงานรูปแบบใหม่ที่จะมีมา<br /><br />เมื่อ วานฉันไปทานข้าวเย็นกับเพื่อนๆ แต่ไม่มีใครรู้ข่าวหายนะภัยที่เกิดขึ้นในพม่าประเทศเพื่อนบ้านเราเลย ทั้งที่ภัยพิบัติครั้งนี้คร่าชีวิตไปหลายหมื่นคน<br /><br />ถึงที่สุดแล้ว ฉันไม่คิดว่าจะมีใครสามารถตอบใครอย่างชี้ชัดได้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตคุณหรือฉันในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป ฉันเคยคิดเคยออกแบบบ้านเป็นเรือตอนที่เกิดชุดความเชื่อใหม่เข้ามาในหัวว่า น้ำจะท่วมโลก แต่แล้วไม่นานการเตรียมพร้อมนั้นก็ค่อยๆ จางซาไป เพราะฉันคงไม่มีปัญญาสร้างเรือที่บรรทุกคนได้มากมายนัก และถ้าหากฉันถูกเลือกให้รอด ฉันก็จะรอดเอง แต่สิ่งที่ฉันเริ่มคิดที่จะเตรียมในตอนนี้ ก็คือการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นในทุกขณะจิต เปิดพื้นที่การรับรู้ให้กว้างขึ้น ผ่านการรับรู้ความจริงแท้ภายในตนเอง<br /><br />มันแทบไม่น่าเชื่อเลยว่า ในแต่ละวันในชีวิตของเรานี้ เราดำรงอยู่กับภาพลักษณ์ทั้งภายในและภายนอกที่เราสร้างขึ้นเสียมากมาย จนเราแทบไม่รู้ว่าอะไรคือความจริงแท้ภายในตนเอง เราหลอกคนมากมาย แต่น้อยกว่าที่เราหลอกตัวเราเองหลายเท่านัก ยิ่งฝึกตนเรากลับยิ่งติดอยู่กับความรู้และความดีเพียงน้อยนิด เราประณามความน้ำเน่า ไม่สร้างสรรค์ของละครโทรทัศน์ แต่เรากลับยืนอยู่ในจุดที่ไม่ต่างกันนัก<br /><br />ลองย้อนกลับไปที่จุด เริ่มต้นของบทความนี้อีกครั้ง มันอาจฟังดูคล้ายฉากหนังบางเรื่อง แล้วเราเชื่อได้อย่างไรกันว่าเราจะไม่มีโอกาสเช่นนั้น มันอาจเป็นเพียงฝันร้าย ที่เราตื่นขึ้นมาน้ำตานองหน้า หวั่นหวาดกลัว โหยหาคำปลอบประโลม ที่ย้ำกับเราว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย แต่ถ้าหากมันเป็นจริงล่ะ เราจะดำรงอยู่อย่างไร เราจะเผชิญหน้ากับสภาวะเช่นนั้นอย่างไรกัน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-497092533666608389?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-69307760857635490322009-07-26T09:00:00.000-07:002009-07-26T21:51:03.040-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smx9tuoZkpI/AAAAAAAAADA/vwfkZND9D3s/s1600-h/sunrise.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smx9tuoZkpI/AAAAAAAAADA/vwfkZND9D3s/s320/sunrise.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362799480856482450" border="0" /></a><br />โดย: อภิชาติ ไสวดี<br /><br /><br />ใช่ที่ว่าโลกมีด้านมืดและเลวร้าย<br />ซ่อนเงื่อนงำมากมายต่อการค้นหา<br /><br />มีเหลี่ยมคูมีสันคมคอยชักพา<br />ให้เราหลงติดมายาถลำตัว<br /><br />ผู้ซึ่งอาจมองเห็นความจริงโลก<br />หรือเพียงคิดคำแต่งโศลกบอกดีชั่ว<br /><br />กระตุ้นเตือนด้วยถ้อยคำอันน่ากลัว<br />ว่าอย่าได้เมามัวในกลอุบาย<br /><br />แล้วอย่างไรกันเล่าที่กล่าวบอก<br />ขู่คุกคามตะคอกอย่างโหดร้าย<br /><br />ก่นด่าว่าผู้คนยังงมงาย<br />ฤาห่าเหี้ยไม่ห่างหายจากถ้อยคำ<br /><br />เข้าใจได้ว่าอยากเปลี่ยนหัวใจมนุษย์<br />ให้เป็นความบริสุทธิ์สู่มิติลึกล้ำ<br /><br />ให้เรียนรู้ แสวงหาให้จดจำ<br />จึงพร่ำบอกจึงตอกย้ำอยู่ร่ำไป<br /><br />แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน<br />เมื่อเคียดแค้นจนตัวสั่นจนหวั่นไหว<br /><br />กราดเกรี้ยวเคี้ยวเข็ดปะทุไฟ<br />ถ้อยคำก็ว่างไรจากความงาม<br /><br />เหลือความสาแก่ใจในคั่งแค้น<br />ไม่เหลือเปลือกเหลือแก่นให้ไถ่ถาม<br /><br />หรือมีเหลือเศษซากแห่งถ้อยความ<br />ที่โน้มนำคนฝ่าข้ามไปเรียนรู้<br /><br />จะเปลี่ยนโลกด้วยความก้าวร้าว<br />ก็ดูเหมือนโง่เขลาอย่างไรอยู่<br /><br />มีความจริงหรือคิดเอาพอเฝ้าดู<br />ก็เหมือนคำข้างข้างคูคูอยู่แค่นั้น<br /><br />หรืออาจใช้ความอ่อนโยนของถ้อยคำ<br />และอ่อนน้อมเพื่อน้าวนำอย่างสร้างสรรค์<br /><br />ด้วยรักด้วยเข้าใจด้วยแบ่งปัน<br />ด้วยความงามที่มอบให้กันอย่างเข้าใจ<br /><br />อาจเพียงความอ่อนโยนอันจริงแท้<br />ที่พอจะเปลี่ยนแปรมนุษย์ได้<br /><br />ก้าวไปสู่การเติมเต็มจากภายใน<br />เพื่อเรียนรู้ความหมายใหม่อันงดงาม<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-6930776085763549032?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-50367089242646788402009-07-26T02:40:00.000-07:002009-07-26T21:51:45.719-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smwl6FTzV7I/AAAAAAAAAC4/AbCO-Kp_jws/s1600-h/510158303_0d477278c2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smwl6FTzV7I/AAAAAAAAAC4/AbCO-Kp_jws/s320/510158303_0d477278c2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362702936079292338" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">การเดินทางในอาณาจักรแห่งใจ <br />เขียนโดย อภิชาติ ไสวดี <br />พฤหัสบดี, 05 กุมภาพันธ์ 2009<br /></div><br /><br /><br />การเดินทางในอาณาจักรแห่งใจ<br /><br />“ทำไม” เข้าใจว่า นี่เป็นคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในชีวิต ในกระบวนการเรียนรู้ และการเติบโตของผู้คนส่วนใหญ่ ว่าก็เมื่อเริ่มรู้จักกับการตั้งคำถาม หรือเริ่มสงสัยใครรู้เรื่องราวในชีวิต<br />พี่ชายคนหนึ่งเคยเล่าให้เรา ฟัง เมื่อคราวที่เราขึ้นดอยไปอยู่ในหมู่บ้านปกาเกอะญอใหม่ๆ ว่า เมื่อแรกเข้ามาอยู่หมู่บ้านบนดอย ในฐานะปัญญาชนจากเมือง ไม่นานนักกับการสัมผัสรู้จักชุมชนมากขึ้น เขาก็พบกับภูมิปัญญาอันลึกล้ำ ของผู้คนบนดอย ความรู้ ภูมิปัญญาที่สอดคล้องกับวิถีชีวิต กับธรรมชาติ เมื่อนั้นเขาพบว่า เขาช่างมีความรู้อยู่น้อยนิดเหลือเกิน จากปัญญาชนในเมืองจึงกลายมาเป็นผู้เรียนรู้วิถีชีวิต นานวันเข้า ยิ่งอยู่นาน ยิ่งเรียนรู้มากเท่าไหร่ เขาก็พบว่า ความรู้ที่เขาเพิ่มพูน มีมากขึ้นนั้น เขาก็ยิ่งรู้น้อยลงทุกที เมื่อเทียบกับเรื่องราวที่ได้รับฟังรับรู้มากขึ้นประหนึ่งว่ามันจะไม่มีวัน จบสิ้น<br />การเดินทางอันยาวนานของชีวิตเรา มักมีเส้นทางคู่ขนานกันอยู่เสมอ นั่นก็คือหนทางภายนอก กับหนทางภายใน นั่นก็คืออาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลในใจของเรา<br />หนทางภายนอกนั้น ว่าไปมันไม่มีความสลับซับซ้อนมากมายนัก มีบ้างบางครั้งหรอกกระมังหากมันเป็นเส้นทางใหม่ของชีวิต เราอาจต้องใช้เวลากับมัน อาจหลงทาง ให้ได้ค้นหา แต่ทั้งหมดนั้น เราก็พบทางออกเสมอ เราพบหนทางที่เราต้องการเสมอ แต่ที่ยากก็คือ หนทางในอาณาจักรภายในต่างหาก ที่หลายครั้ง เราต่างเดินทางไปอย่างไม่ได้รู้ตัว เมื่อไหร่ที่เริ่มรู้ตัว สิ่งแรกๆ ที่เราจะเริ่มรู้สึกก็คือ กลัว เราไม่แน่ใจว่าในอาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นเราจะพบอะไรบ้าง ทั้งหมดมันอาจลึกลับ แล้วสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาก็คือ คำถาม ว่าก็โดยเฉพาะคำว่า “ทำไม”<br /><br />เมื่อเรารู้ว่า หนทางภายในนั้น นำมาซึ่งการเติบโตทางจิตวิญญาณ แม้ว่าทั้งหมดนั้นเราดำเนินไปบนความเสี่ยง ความไม่แน่ใจ แต่ทุกครั้งที่ก้าว ทุกคราวที่พบ นั่นมันหมายถึงความก้าวหน้าทางจิตวิญญาณนั่นเอง สำคัญที่สุดของการเดินทางนั้น ไม่ได้อยู่ที่การกล้าเผชิญกับสิ่งที่เราพบหรอกกระมัง แต่สิ่งที่สำคัญที่เราต้องเผชิญ ก็คือ ความกลัว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-5036708924264678840?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-18991991356761575822009-07-26T01:59:00.000-07:002009-07-26T02:06:16.001-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwcN-wAmyI/AAAAAAAAACw/hiuFZT5gpU8/s1600-h/IMG0233A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwcN-wAmyI/AAAAAAAAACw/hiuFZT5gpU8/s320/IMG0233A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362692282799659810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">เสรีภาพในกรงขังแห่งจิตวิญญาณ <br />เขียนโดย อภิชาติ ไสวดี <br />พฤหัสบดี, 15 มกราคม 2009<br /></div><br /><br /><br />พบ ผู้คนมากมายตามท้องถนน ในการเดินทางบนถนนสายเล็กๆ ของเรา พวกเขาทั้งหลายล้วนกำลังเดินทาง ตามหาเสรีภาพของตน บางคนในหมู่พวกเขาได้ปลดปล่อยพันธนาการมากมายในชีวิต พวกเขาปราศจากครอบครัว ไม่มีบ้าน เลี้ยงชีพด้วยการทำงานเล็กน้อย และเดินทาง ด้วยพวกเขาบอกว่า นั่นคือหนทางแห่งเสรีภาพ<br /><br />ผู้คนมากมาย พยายามสลัดพันธนาการทั้งหลายออกไปจากตัวเอง ด้วยก็เชื่อว่านั่นคือวิธีที่จะได้ก้าวไปสู่เสรีภาพ<br /><br />คำ ถาม เกิดขึ้นจากการพบเห็นทั้งหลายนั้นว่า แท้จริงแล้วพวกเขาได้ค้นพบ และดำรงอยู่อย่างเสรีหรือไม่ พวกเขารู้สึกสมหวังดังปรารถนาหรือไม่ การเดินทางของเขาหลังจากนั้นคือการเดินทางอย่างอิสระ เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ดำรงอยู่อย่างมีความหมาย งดงามหมดจด หรือแท้จริงแล้ว พวกเขาทั้งหลายก็ยังเอาแต่หา ค้นหา สิ่งที่พวกเขาเรียกมันว่า เสรีภาพ<br /><br />คนอื่น คนรอบข้าง ครอบครัว การงาน ภาระ หน้าที่ ถนนหนทาง รถรา สรรพสิ่งทั้งมวลนี้หรือเปล่าที่ถูกป้ายความผิดว่า มันทำให้พวกเขาทั้งหลายไม่ได้พบอิสระ มันเป็นพันธนาการที่ปิดกั้นหนทางของพวกเขา นอกจากมันฉกฉวยเวลาไปแล้ว มันยังกักขังความฝันของพวกเขาไว้ด้วย ชีวิตเขาจึงจ่อมจมอยู่กับความทุกข์ ต่อความอดทนอย่างหนักต่อการเผชิญภาวะที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถออกเดินทางไป สู่เสรีภาพ<br /><br />หากชีวิตของคนผู้หนึ่ง ดำรงอยู่ร่วมกับผู้คนอย่างมีความหมาย ความเรียบง่ายของชีวิตช่วยให้เขาไม่เหนื่อยมากนักต่อการหาเลี้ยงชีพ แต่กระนั้นก็ยังทำให้เขาสามารถดูแลผู้คนใกล้ชิดได้หลายคน แล้วเวลาก็ยังเหลือพอสำหรับการพบปะสนทนา เขาอาจไม่ใช่คนเดินทางตะลอนท่อมท่องไปตามถิ่นทางต่างๆ มากนัก แต่ทุกๆ ที่ๆ เขาไป ล้วนมีความหมายต่อความฝันต่อจินตนาการและแรงบันดาลใจ เขายังมีทุกข์อยู่มากตามประสาปุถุชน แต่เขาก็อยู่กับมันอย่างเข้าใจ และเขาสามารถเผชิญกับเงื่อนไขสถานการณ์ที่เป็นไปอย่างรู้เท่าทัน เข้าใจ และสามารถรอคอย ชีวิตเขาก็มีเรื่องผิดพลาดอยู่เสมอ บางครั้งถ้อยคำ และการกระทำของเขาก็ทำร้ายคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ หรือบางครั้งความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็ทำให้หลายเรื่องหลายคนกระทบกระเทือน เกิดความเสียหาย แต่เขาก็พยายามเสมอที่จะเรียนรู้มัน เพื่อที่เขาจะสามารถแก้ไขมัน และเบียวยาส่วนที่เสียหายไปบ้างแล้ว<br /><br />ใน การดำรงอยู่ตามเงื่อนไขสถานการณ์ ภาพที่ปรากฏก็คือ เขาสามารถปลดพันธนาการจิตวิญญาณของเขา เงื่อนไขทางเศรษฐกิจ และสังคมอาจไม่เกื้อหนุนให้เขาโบยบินไปได้ไกลนัก แต่เขาก็มีความสุข<br /><br />เรา ต้องเดินทางไกลเพียงใด เราต้องสลัดทิ้งผู้คนมากมายเพียงใด เราต้องเรียกร้องจากโลกมากมายเพียงใด เราต้องทนทุกข์ และเหน็ดเหนื่อยปานใด กว่าเราจะได้พบเสรีภาพตามความฝัน ตามที่ปรารถนา<br /><br />หาก เรายังพันธนาการจิตวิญญาณของเราเองด้วยความขลาดเขลาเสียแล้ว ไม่ว่าเราจะออกเดินทางไปไกลเพียงใด เสรีภาพก็อาจเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-1899199135676157582?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-52685476845813114462009-07-26T01:46:00.000-07:002009-07-26T01:57:39.576-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwaTFZ0DBI/AAAAAAAAACo/l8ElKcJh9Q4/s1600-h/16loveroad.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 264px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwaTFZ0DBI/AAAAAAAAACo/l8ElKcJh9Q4/s320/16loveroad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362690171461700626" border="0" /></a><br /><br />เขียนโดย ธนัญธร เปรมใจชื่น <br />จันทร์, 05 มกราคม 2009<br /><br /><br />...............................................................<br /><br />หายใจเข้าลึกๆ แลหายใจออกยาวๆ ผ่อนคลาย<br /><br />วางใจในพื้นที่แห่งนี้ วางใจในตนเองเถิด<br /><br />ถือโอกาสอันสงบนี้ บอกรักร่างกายของเราเองผ่านลมหายใจ<br /><br />หายใจเข้าให้ลึก ให้ทุกลมหายใจเข้าของเราไปถึงอวัยวะส่วนต่างๆ<br /><br />เพื่อทักทาย ขอบคุณ และให้อวัยวะนั้นได้รับรู้ความรักของเราที่มี<br /><br /><br />หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ อ่อนโยน ละเมียดละไมต่อลมหายใจของเรานี้<br /><br />เป็นความงดงามที่หล่อเลี้ยง ประคับประคองชีวิตของเรา<br /><br />การรับและการให้ ดำรงอยู่กับเราตั้งแต่แรกเริ่มของการมีชีวิต ก่อนการบ่มเพาะใดๆ เสียอีก<br /><br />ในทุกๆ ลมหายใจเข้าของเรา มีลมหายใจของพ่อแม่พี่น้อง<br /><br />ลมหายใจของสรรพสิ่ง มีลมหายใจของทั้งผู้เป็นที่รักและผู้ที่เราเกลียดชัง<br /><br />ทุกลมหายใจของเขาเหล่านั้น หล่อเลี้ยงอยู่ในร่างกายของเรานี้<br /><br />และในทุกๆ ลมหายใจออกของเรา เราก็ได้ส่งมอบสิ่งต่างๆ ที่หล่อเลี้ยงในตัวเรา<br /><br />แก่เขาเหล่านั้น แก่สรรพสิ่ง...เช่นกัน<br /><br />ด้วยลมหายใจที่มี ที่เชื่อมโยงตัวเรากับโลกรอบตัวนี้ เรามิอาจเป็นอื่น...นอกจากลมหายใจเดียวกัน<br /><br /><br />หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ ส่งผ่านความรักและปรารถนาดีแก่กันและกัน<br /><br />ความโกรธและความเกลียดชังของเรากำลังทำลายความงามของโลก<br /><br />จงให้พลังในตัวเราแปรเปลี่ยนความโกรธเกลียดในเขาและเรา<br /><br />ผ่านการดำรงอยู่อย่างสงบด้วยลมหายใจ ให้รักเคลื่อนผ่านหัวใจทุกดวงด้วยรักเถิด<br /><br />หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ<br /><br />..................................................<br /><br />อยู่ๆ ลำนำบทนี้ก็ผุดพรายขึ้นมาในใจอีกครั้ง ถ้อยคำยังแจ่มชัด แม้เวลาจะล่วงเลยมา จำได้ว่าตอนนั้นฉันเป็นกระบวนกรจัดกระบวนการนำพาผู้คนเข้ามาเรียนรู้ด้านใน ของตนเอง เพื่อพวกเขาจะวิวัฒน์จิตวิญญาณของตน ความสงบและผ่อนคลาย นำพาถ้อยคำเหล่านี้ ไหลลื่นพร่างพรู ตอนนั้นเหมือนฉันไม่ได้พูดเพื่อพวกเขาเท่านั้น แต่ฉันก็ร่วมรับฟังและถูกนำพาไปด้วยเช่นกัน มันประทับอยู่ในใจ ยังเก็บกลับมาใคร่ครวญตนบ่อยครั้ง<br /><br />เข้าใจด้วยความคิดนี่ช่างแตกต่าง จากการเข้าถึงมากมายนัก เพราะ ณ ขณะที่รับเอาสิ่งต่างๆ เข้ามา ความคิดคำนวณ ดึงประสบการณ์ (อันจำกัด) มาตอบรับ ดังนั้น คำว่า “ใช่” ในห้วงขณะหนึ่ง อาจมิใช่ “ใช่” ในทุกๆ ห้วงขณะ<br /><br />แต่บททดสอบหรือบท เรียนแห่งชีวิตจะเดินหน้าเข้ามาให้เผชิญ ทันทีที่เราคิดจะเลือก ตัดสิน แม้แต่หลงรัก ชื่นชม ศรัทธา กับบางสิ่งบางอย่าง อย่างไม่เห็นความเป็นจริงในตนเอง ที่พูดเช่นนี้เพราะฉันเพิ่งประจักษ์ว่า เราหลอกตัวเองเก่งกว่าหลอกคนอื่นเยอะ และคนอื่นก็หลอกเราไม่เนียนเท่ากับที่เราหลอกตัวเองเลย<br /><br />เหมือนคนหลง ตัว ฉันคิดและเชื่อเอามากๆ ว่า เพราะภายในอันดีงามของฉันนี่เอง และเพราะฉันเป็นผู้เข้าถึงสรรพสิ่ง ฉันถึงพร่างพรูลำนำเช่นนั้นออกมาได้ ยิ่งมีเสียงชื่นชมมากเท่าไร ฉันยิ่งหลงรักถ้อยคำของตนมากขึ้นเป็นเท่าตัว และยิ่งหลงรักถ้อยคำของตนมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งเชื่อว่าฉันเป็นเช่นนั้นมากเท่านั้น และยิ่งฉันเชื่อว่าฉันเป็นสิ่งดีงามมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งตัดสินโลกรอบตัวมากขึ้น มากขึ้นจนไม่รู้ว่าจริงๆ ฉันคือใคร เพราะภาพสะท้อนอื่นๆ พร่ามัว มีเพียงเสียงของความคิด... “ฉันคือความถูกต้อง ดีงาม”<br /><br />โชคดีเหลือเกิน เกิดความขัดแย้งรุนแรงขึ้น เพื่อนรักที่เป็นทั้งมิตรและครูหันหลังให้อย่างไม่มีเยื่อใย เป็นปฏิกิริยาที่สั่นคลอนอัตตาอย่างดีเยี่ยม ลำนำบทเอกที่เคยประทับใจผุดขึ้นมาย้ำเตือน ทว่า หูฉันดับเสียแล้วกระมังยามนั้น ฉันกลับเริ่มมองลำนำรักบทนี้เป็นดั่งคำประโลมโลกที่มิอาจเป็นจริง ก็เราจะเป็นหนึ่งเดียวกับไอ้คนงี่เง่าที่หันหลังและเมินเฉยต่อความดีงามและ ถูกต้องได้อย่างไร รักอย่างไม่มีเงื่อนไขนี้ เป็นแต่เพียงความสวยหรู เป็นอุดมคติที่ไกลห่างความเป็นจริง ความเป็นจริงแสดงชัดว่าเราต่างกัน และเราไม่ได้รู้จักหรือเข้าใจกันจริงๆ เลย ระหว่างพร่ำบ่นก่นด่าอย่างชิงชังในใจ ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าส่วนลึกภายในฉันกำลังร้องไห้ วิญญาณของฉันเจ็บปวด และฉันจำต้องน้อมรับอย่างสัตย์ซื่อว่า ฉันเสียใจ ไม่ใช่เพราะฉันกำลังทำร้ายใคร แต่เพราะฉันกำลังทำร้ายตนเอง ในแว้บนั้นเอง ที่รู้สึกถึงความรักต่อตัวเองขึ้นมาจับใจ<br /><br />ฉันเลือกที่จะเยียวยาตนจาก ทุกข์ครั้งนี้ ด้วยการลดกำแพงตน เผยทุกข์ที่มีให้เพื่อนคนนั้นฟัง เป็นการบอกกล่าวที่หมดจดที่สุด อ่อนโยนที่สุด และสุภาพที่สุดเท่าที่เคยพูดมา ราวกับลมหายใจเดียวกัน เพื่อนก็บอกกล่าวสะท้อนกลับแก่ฉันอย่างซื่อตรง และนุ่มนวลยิ่ง ไม่มีแม้สักคำเดียวที่กล่าวโทษต่อกัน ไม่มีคำว่าถูก – ผิด มีเพียงการรับรู้และเข้าใจ ณ ตรงนั้น ณ ขณะนั้นเอง ที่เราสัมผัสถึงการหลอมรวม<br /><br />เราพูดคำ “รัก” กันมาก แต่มันเป็นราวกับม่านควันที่กางกั้นเราด้วยข้อแม้มากมายที่เราต่างยึดติด ยึดถือกัน ดังนั้น ณ ขณะที่เราพูดว่า “เพื่อใคร” ขอให้ดูใจตน เขากับเราเป็นลมหายใจเดียวกันหรือไม่ เราสืบค้น ขุดคุ้ยหาความจริงแท้ในผู้อื่นเสียมากมาย แล้วในหัวใจเราเองเล่า เราอนุญาตให้ความจริงแท้ของเราปรากฏออกมาได้มากน้อยเพียงไร นี่ยังไม่ได้พูดถึงความจริงที่เราไม่เคยรับรู้ว่ามันมีอยู่ในตัวเรานะ เพราะเราต่างสร้างแล้วกลบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเราเองไม่รู้ว่าอะไรคือความเป็นจริง เราไม่ชอบความเสแสร้ง แต่เราไม่เคยทันสังเกตพฤติกรรมของตนเลย<br /><br />สิ่งที่เราคิดและปักใจไว้อาจ เปลี่ยนแปลงหรือคงอยู่อย่างประจักษ์ชัดมากขึ้น เมื่อความคิดมิได้เป็นแค่ความคิด หรือชุดคิด แต่การมีประสบการณ์ถึงสิ่งนั้นๆ มีค่ายิ่ง จะเป็นไรไปหากคุณจะพบว่าคุณทำพลาดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และมันยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุดลง โปรดให้ประสบการณ์แต่ละครั้งที่ปรากฏเป็นดั่งหมายเหตุชีวิต ที่เราจะเรียนรู้และข้ามผ่าน...ขอให้รักนำทางไปเถิด<br /><br />คอลัมน์ ณ พรมแดนแห่งความรู้ โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๑<br />ธนัญธร เปรมใจชื่น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-5268547684581311446?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-72601814656071458762009-07-26T01:42:00.000-07:002009-07-26T01:46:24.783-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwXV5BWRTI/AAAAAAAAACg/GVWypq8NicE/s1600-h/IMG_2790.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwXV5BWRTI/AAAAAAAAACg/GVWypq8NicE/s320/IMG_2790.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362686921142584626" border="0" /></a><br /><br />เพิ่มกลับจากปาย จ.แม่ฮองสอนมาค่ะ กระเตงกันไปกับลุงเทาคันเก๋าของเรานี่เอง<br />ไปปายครั้งใด นอกจากจะตระเวนกินอาหารร้านหรูต่าง ๆ แล้ว ก็ทำทานกันเองที่บ้านเพื่อน<br />แต่มื้อพิเศษที่กบกับปัน (มิตรรักเจ้าของบ้านปายนา)อาสาเลี้ยงส่งคืนสุดท้าย มันสุดยอดมากกกก..<br /><br />เป็นร้านเล็ก ๆ ชื่อ ป.ปลา ทั้งร้านดูแลโดยคุณตากับคุณยาย คุณยายทำอาหาร ส่วนคุณตาคอย<br />เสริฟและดูแลลูกค้า และช่วยหยิบจับในครัวบ้าง เนื่องจากกบมาสั่งอาหารล่วงหน้าตั้งแต่ 4 โมงเย็น<br />พอ 6 โมงพวกเรามาถึงอาหารก็ทยอยออกมา มีมานั่งก่อนเราโต๊ะหนึ่งแล้วฉันคิดว่าเขาคงไม่ได้สั่งอาหาร<br />คงมาดื่มเฉย ๆ เพราะเกือบชั่วโมงที่เขาสองคนนั่งคุยกันไป ในขณะที่เราก็กินไป<br /><br />จนประมาณทุ่ม มีแขกเข้ามาอีกสองโต๊ะ เป็นคนรุ่นแรก ๆ ที่มาอยู่ปายทั้งนั้น พวกเขาดูชิว ๆ มาก<br />และดูแลยกอาหารเสริฟน้ำให้ตัวเองกัน อ้อ..ระหว่างที่ทั้งสองโต๊ะนี้มา มีพี่คู่หนึ่งมาสั่งข้าวกล่องสองกล่อง<br />เขารอ และก็ออกไปทำธุระ กลับมารอ แล้วก็ออกไปทำธุระอีก สามรอบค่ะ คุณคงคิดว่าคู่นี้คงหงุดหงิดมาก<br />เปล่าเลย ทุกครั้งที่กลับเข้ามาเขาก็พูดคำว่า "ไม่เป็นไรครับ-ค่ะ" และคุณตาก็จะบอกขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า<br />พระเจ้าช่วย ทุ่มกว่า โต๊ะที่มาก่อนเราถึงได้อาหาร แสดงว่าเขามากินจริง ๆ คุณตามาเสริฟพร้อมกับน้อมตัว<br />"ขอโทษนะครับ..ช้าเหลือเกิน..ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ" แขกโต๊ะนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน บอกปัดว่า<br />"ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้ ไม่เป็นไรจริง" ฉันมองสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างงง ๆ<br /><br />ฉันเคยทำร้านอาหาร ฉันรู้สึกร่วมไปกับคุณตาคุณยายด้วย และคิดเอาเองว่า ภาวะเช่นนี้แกคงกดดันมาก<br />ก็อาจมีบ้าง แต่ภาพที่เห็นมันน่าทึ่งมาก แกสองคนยิ้ม เรื่อย ๆ ช้าาาา...แต่มีความสุข โอ..ใช่ ความสุข<br />แว้บนึง ฉันคิดถึงพูร์ ในวินนี่เดอะพูร์<br />พอเราทานเสร็จ เราช่วยกันเก็บจานชามไปไว้หลังร้านให้คุณตา คุณตายิ้มแย้ม "ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก ๆ<br />ใจดีกันเหลือเกิน แขกแต่ละคนใจดีเหลือเกิน" แกพูดซ้ำ แล้วหันแตงโมมาแถมให้พวกเราอีก น่ารักมาก<br />มากไปกว่านั้นคือ แกทั้งสองช่วยทำให้เราและคนที่มาอุดหนุนแกได้เป็นทั้งผู้ให้และรับไปพร้อม ๆ กัน<br />บรรยากาศในร้านมันช่างต่างจากร้านทั่วไปมาก ฉันมองรอบตัว ปิติจนน้ำตามาออหน่วยตา<br />งดงามจริง ๆ ค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-7260181465607145876?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-90825017062125517972009-07-26T01:22:00.000-07:002009-07-26T01:26:50.109-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwSrQ7YGFI/AAAAAAAAACY/SDTGv9ajcy8/s1600-h/IMG_0061.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwSrQ7YGFI/AAAAAAAAACY/SDTGv9ajcy8/s320/IMG_0061.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362681790779103314" border="0" /></a><br /><br />เราได้อ่านบทความหนึ่ง มีความรู้สึกว่าอาจจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเราก็ได้ มันเป็นภาพวาดภาพหนึ่งที่มีชาย 3 คนยืนล้อมรอบถังน้ำส้มสายชูใบใหญ่ถังหนึ่ง ชายแต่ละคนได้เอานิ้วจุ่มลงไปในถังและลองชิมรสของมัน พวกเขาแต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป ชาย 3 คนนี้ไม่ใช้นักชิมน้ำส้มสายชูธรรมดา แต่เป็นตัวแทนของ " ศาสดาแห่งคำสอนทั้งสามของจีน" และน้ำส้มสายชูก็เป็นตัวแทนสะท้อนแก่นแท้ของชีวิต ทั้ง 3 ท่านได้แก่ ท่านขงจื๊อ พระพุทธเจ้า และท่านเล่าจื๊อ(ผู้แต่งคัมภีร์เต๋าเล่มเก่าแก่ที่สุดที่มีอยู่)<br /><br /> ท่านแรกเมื่อชิมก็มีสีหน้าบูดบึ้ง ท่านที่สองมีสีหน้าขมขื่น แต่ท่านที่สามมีสีหน้ายิ้มแย้ม <br /><br /> สำหรับขงจื๊อ ท่านเห็นว่าชีวิตมีรสชาติออกเปรี้ยว เพราะท่านเชื่อว่ายุคปัจจุบันไม่ได้สอดประสานกลมเกลียวกันเลยกับสมัยอดีต การปกครองของมนุษย์ก็ไม่ได้สอดคล้องกับวิถีแห่งการปกครองของจักรวาลเลย ดังนั้นท่านจึงเน้นพิธีกรรมการบูชาบรรพบุรุษ และแบบแผนประเพณีโบราณ ซึ่งจักรพรรดิต้องเป็นผู้กระทำ เพราะท่านเป็นโอรสแห่งสวรรค์<br /><br /> สำหรับพระพุทธเจ้า บุรุษคนที่สองในภาพเขียน ท่านเห็นว่าชีวิตบนโลกนี้มีรสขม ทั้งยังรุ่มร่ามรุงรังไปด้วยความยึดติดและความอยากได้ใคร่มี อันนำไปสู่ความทุกข์ โลกมนุษย์ถูกมองว่าเป็นสถานที่แห่งกับดักอันมากมาย เป็นบ่อเกิดของภาพลวงตา และเป็นกงล้อที่หมุนวนเอาทุกขเวทนาทั้งปวงมาสู่สรรพสัตว์ เพื่อแสวงหาความสงบสันติที่แท้จริงของชีวิต ชาวพุทธจึงจำเป็นต้องไปให้ถึงความพ้นทุกข์ แต่ชาวพุทธผู้มีศรัทธาแรงกล้ามักเห็นว่า หนทางสู่นิพพานมักถูกกระแสลมอันขมขื่นของการใช้ชีวิตแต่ละวันขัดขวางให้ไป ไม่ถึงมันอยู่เสมอ<br /><br /> ส่วนท่านเล่าจื๊อเชื่อว่า ความสอดคล้องกลมเกลียวอันมีอยู่ตามธรรมชาติระหว่างสวรรค์กับโลก ซึ่งดำรงอยู่นับแต่โลกกำเนิดขึ้นนั้น มนุษย์ทุกคนอาจพบเจอได้ทุกขณะจิต โลกจึงควรดำเนินไปด้วยกฏการปกครองแบบเดียวกับสวรรค์ มิใช่ด้วยกฏเกณฑ์ของมนุษย์ ยิ่งมนุษย์เข้าไปแทรกแซงสมดุลของธรรมชาติเท่าไหร ก็ยิ่งทำให้เกิดปัญหา ท่านเล่าจื๊อบอกว่าโลกไม่ใช่สถานที่ที่วางกับดักมากมายแก่มวลมนุษย์ แต่โลกเป็นครูผู้สอนบทเรียนอันมีค่าแก่เรา ซึ่งเราจำเป็นต้องเรียน และปฏิบัติตัวไปตามกฏเกฑ์ของโลก มันจะทำให้ทุกสิ่งดำเนินไปได้ดวยดี (จากหนังสือ "เต๋าแบบพูห์)<br /><br /> เพราะฉะนั้น ถ้าหากเราใช้ชีวิตให้สอดคล้องกับธรรมชาติ เราก็จะมีมุมมองโลกที่เข้าใจโลก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-9082501706212551797?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-38669389838741014002009-07-25T22:34:00.000-07:002009-07-26T21:48:25.784-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwBWUW_HMI/AAAAAAAAACE/tq5xhs3-3lM/s1600-h/IMG0235A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SmwBWUW_HMI/AAAAAAAAACE/tq5xhs3-3lM/s320/IMG0235A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362662739225287874" border="0" /></a><br /><br />โดย: อภิชาติ ไสวดี<br /><br /><br />เมื่อได้ฟังถ้อยคำของกวี<br />ที่เชิญชวนชี้เรื่องเล่าของยุคสมัย<br /><br />จะดั้นด้นดุ่มเดินสู่ป่าไพร<br />ไม่ยอมสิ้นอายุขัยก่อนได้พบ<br /><br />คือการเดินทางสู่อาณาจักรภายใน<br />เทียวท่องยาวไกลไม่รู้จบ<br /><br />บ้างพูดถึงวิถีแห่งนักรบ<br />สูงสุดคือสยบอัตตาตน<br /><br />คำงามบอกกล่าวโลกอันงดงาม<br />เติมเต็มนิยามการสืบค้น<br /><br />ในคลื่นความคิดความเป็นคน<br />ที่ว่ายเวียนในวังวนความต้องการ<br /><br />ครูถามบทกวีของเธอจะเป็นเช่นไร<br />บนโลกใบใหม่สืบต่อประสาน<br /><br />กับโลกใบเก่าปลุกเร้า ลึกร้าวราน<br />เมื่อความฝันแสนหวานยังหมองมัว<br /><br />คล้ายยังไม่เห็นว่ากวีชี้ชีวิต<br />บางคำโลกตราถูกผิดกับดีชั่ว<br /><br />ริมทางผ่านกล่าวขานความหวาดกลัว<br />จะแหวกทางจนเกินตัวก็หวาดระแวง<br /><br />ในความมืดของรัตติกาล<br />เมื่อลองท่องทะยานไปสู่แสง<br /><br />ด้วยคำงามฉุดเร่งเต็มเรี่ยวแรง<br />วิญญาณได้สำแดงเดชฤทธิ์กวี<br /><br />ก่อร่างสร้างความหมายใหม่<br />เริงร่าด้วยกำลังใจทอดท่องวิถี<br /><br />ถ้อยคำที่หล่นจากปลายลิ้นยินดี<br />คำที่เติมจนเต็มมีญาณปัญญา<br /><br />เก็บดอกไม้แรกแย้มบานวัยหวานชื่น<br />จะให้วันคืนผ่านไปอย่างไร้ค่า<br /><br />หรือจะรีบฉกฉวยวันเวลา<br />และพร้อมเผชิญหน้ากับความจริง<br /><br />ถ้อยคำน้อมนำสู่ส่วนลึกของหัวใจ<br />ที่ความฝันยิ่งใหญ่กว่าบางสิ่ง<br /><br />กว่าความคิดบางส่วนซึ่งถูกฉกชิง<br />จากมายาการที่หยุดนิ่งดั่งความตาย<br /><br />กวีไม่ได้บอกให้เป็นกวี<br />แต่กวีมีหนทางอันหลากหลาย<br /><br />กวีคือสีสันอันพร่างพราย<br />พาไปค้นความหมายแห่งชีวิต<br /><br />และเพียงเสี้ยวหนึ่งแห่งการค้นพบ<br />ก็ประสานบรรจบภาวะจิต<br /><br />เห็นรอยต่อของวิญญาณกับความคิด<br />ก็เห็นสิทธิ์ในเส้นทางอันเสรี<br /><br />เป็นเสรีที่มิใช่การลุ่มหลง<br />แต่คือความมั่นคงอันแย้มคลี่<br /><br />เป็นดอกไม้ที่บานด้วยความดี<br />เป็นเสี้ยวแสงแสนสีอันเบิกบาน<br /><br />ท่านสุภาพสตรีและท่านสุภาพบุรุษ<br />นี่ก็ยังไม่สิ้นสุดการสืบสาน<br /><br />หากยังต้องสร้างสรรค์แรงบันดาล<br />เพื่อสืบต่อปัญญาญาณด้วยบทกวี<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-3866938983874101400?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-61907215264769511882009-07-25T22:25:00.001-07:002009-08-04T19:02:10.859-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SnjoFOqxjRI/AAAAAAAAAFw/MzUorys0kG8/s1600-h/1143177987.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/SnjoFOqxjRI/AAAAAAAAAFw/MzUorys0kG8/s320/1143177987.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366294132546440466" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">มนตราแห่งการฟื้นพลัง <br />เขียนโดย ธนัญธร เปรมใจชื่น <br />อังคาร, 06 มกราคม 2009<br /><br /><br /><br />ยาม เช้าท่ามกลางแสงที่ยังอ่อนโยนของดวงตะวัน ฉันชะโงกหน้าไปดูบรรยายกาศรอบๆ บ้านจากหัวเตียงนอน ความสดชื่นของอากาศหลังฝนในค่ำคืนที่ผ่านมาโชยกลิ่นดินที่ชื้นแฉะจากสวนกลาง หมู่บ้านเข้ามาปะทะใบหน้า ช่วยผ่อนปรนความหนักอึ้งในจิตใจที่ฉันแบกมาขบคิดอย่างหนักตลอดคืนที่ผ่านมา<br />ยามเช้าท่ามกลางแสงที่ยังอ่อนโยนของดวงตะวัน ฉันชะโงกหน้าไปดูบรรยายกาศรอบๆ บ้านจากหัวเตียงนอน ความสดชื่นของอากาศหลังฝนในค่ำคืนที่ผ่านมาโชยกลิ่นดินที่ชื้นแฉะจากสวนกลาง หมู่บ้านเข้ามาปะทะใบหน้า ช่วยผ่อนปรนความหนักอึ้งในจิตใจที่ฉันแบกมาขบคิดอย่างหนักตลอดคืนที่ผ่านมา<br /><br />บ่อย ครั้งเหลือเกินที่เราปล่อยให้ความคิดเล่นงานจิตใจเรา ไม่ว่าจากเรื่องราวใด จนพลังชีวิตถดถอย บางทีอาจจะเลยเถิดไปไกลเกินกว่าความเป็นจริงของเรื่องราว<br /><br />แม้เจ้าสติจะคอยเตือนย้ำอยู่ภายในว่า “มันมากไปแล้วนะ” หรือ “หยุดได้แล้วนะ” แต่ในไม่ช้ามันก็จะวนกลับมาอีก ราวกับมันรอท่าเราอยู่ในทุกๆ มุมของบ้าน<br /><br />ความสดชื่นของบรรยากาศที่ รายล้อม เอื้อให้เกิดความผ่อนคลายขึ้น ยามที่หยุดมองสิ่งต่างๆ อย่างที่มันเป็น ด้วยดวงตาที่ตื่น แล้วเรื่องราวดีๆ จากที่เคยได้รับรู้มาเกี่ยวกับ “ฮิปโปโน โปโน” ก็ผุดพรายขึ้นในความคำนึง<br /><br />ฮิปโป โน โปโน เป็นศาสตร์การรักษาเยียวยาของชาวพื้นเมืองในฮาวาย ซึ่งถูกขยายเผยแพร่มากขึ้นโดยจิตแพทย์ท่านหนึ่ง ผู้เข้าไปทำงานในโรงพยาบาลสำหรับนักโทษที่ป่วยทางจิตในฮาวาย ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าโรงพยาบาลแห่งนี้มีผู้ป่วยที่เป็นนักโทษจำนวนมาก และยังสร้างความหวาดผวาแก่เจ้าหน้าที่ที่คอยดูแล จนหลายคนเริ่มป่วยและขอลาออกไป<br /><br />สิ่งที่คุณหมอทำได้สร้างความอัศจรรย์ แก่ทั้งเจ้าหน้าที่เพื่อนร่วมงาน และบุคคลภายนอกมาก เพราะคุณหมอจะตรวจผู้ป่วยผ่านแฟ้มรายงานอาการของพวกเขา แต่ละแฟ้มคุณหมอจะดูถึงสาเหตุที่ทำให้นักโทษเหล่านี้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง ขึ้น จากนั้นก็จะกลับเข้ามาดูภายในของตนเอง และเริ่มเยียวยาภายในของตนเอง ด้วยการเข้าไปรับรู้ด้วยความรักในจุดที่ตนมีคล้ายกับผู้ป่วยคนนั้น ซึ่งอาจซ้อนอยู่โดยเราไม่รู้ตัว<br /><br />ผลปรากฏว่า เจ้าหน้าที่ที่ทำงานร่วม มีสุขภาพจิตดีขึ้น มีอัตราการลาออกน้อยลงมาก และที่สำคัญ นักโทษเหล่านั้นอาการดีขึ้น จนมีนักโทษที่สามารถออกจากโรงพยาบาลไปใช้ชีวิตตามปกติได้ และโรงพยาบาลก็มีผู้ป่วยน้อยลง<br /><br />เวลา เราเผชิญหน้ากับความผิดปกติของผู้คน เรามักจะมองเขาหรือเธอด้วยความเป็นอื่น ไม่ว่าจะสายตาของความรักหรือความเกลียดชังก็ตามที แต่เขาไม่ใช่เรา<br /><br />ยิ่ง หากเขาหรือเธอทำให้เราทุกข์ ด้วยความโกรธเคือง เสียใจ และบางครั้งรุนแรงจนกลายเป็นอคติของความชิงชัง ที่แทบไร้เหตุผลต่อการประทุทางอารมณ์ของเรา<br /><br />ฉันใคร่ครวญอยู่เพียง ครู่ ก็พลิกตัวนอนหงายในท่าศพอาสนะ ผ่อนคลายส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย แล้วนำพาตนเองเข้าไปค้นหาพฤติกรรมของเขาที่ฉันไม่ชอบใจที่ภายในตนเอง ครั้นเมื่อพบ ฉันกลับรู้สึกว่ายากเหลือเกินที่จะรักความน่าชังนั้นได้อย่างลึกซึ้ง และจริงแท้ แม้จะเป็นสิ่งที่อยู่ภายในตัวฉันเองนี้ มิใช่ที่เขาหรือใครอื่น อาจเพราะหมักหมมมันมานาน จากการย้ำคิดในช่วงที่ผ่านมา จนมันแข็งตัว ทำให้พลังชีวิตที่มีถูกลดทอน นี่ยิ่งแสดงให้แลเห็นว่า อารมณ์ลบนั้นบั่นทอนพลังชีวิจของเราไปมากเพียงใด<br /><br />ฉันมีมนตราที่คิด ขึ้นเองอยู่บทหนึ่ง ที่ใช้ได้ผลดีเสมอยามพลังชีวิตตก เป็นสัญญาต่อเซลล์ และหน่วยต่าง ๆ ของร่างกายที่ฉันเคยฝึกทำมันขึ้น มนตราในมิติที่เราใช้ศรัทธาจากจิตของเราเข้ามาดูแลตัวเรา ซึ่งแต่ละคนก็จะมีสิ่งนำพายึดเหนี่ยวพลังของตนแตกต่างกันไป บ้างอาจเป็นบทสวดของศาสนาที่ตนนับถือ หรือเครื่องรางที่ตนเคารพ แต่สำหรับฉันมันเป็นคาถาสั้นๆ ที่สร้างจากสิ่งที่มีอิทธิพลต่อตัวฉันเองทางด้านจิตใจ<br /><br />... กังสดาลเสียงใส<br />เปลือกไม้ต่างกัน<br />ดอกหญ้าบ้านฉัน<br />ผืนดินอันอุดม ...<br /><br />เพราะ เสียงของกังสดาลนั้นช่วยให้ฉันสงบ และยังเป็นเสียงที่ฉันระลึกถึงได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าอยู่ในที่ใด แม้ขณะกำลังเขียนอยู่นี้ ฉันก็ยังสามารถรับรู้เสียงของกังสดาลได้อย่างชัดเจน ในจิตไร้สำนึกที่ถูกเรียกดึงขึ้นมา เปลือกไม้ที่แตกต่างกันนั้นก็เป็นความหลงใหลของตัวฉันเองตั่งแต่ยังอ่อนวัย เปลือกผิวของไม้แต่ละต้นสวยงามในความรู้สึกเสมอ และเมื่อเติบโต เรียนรู้ชีวิตมากขึ้น ฉันก็พบว่าคนเรานั้นก็แตกต่างกันไปด้วยเช่นกัน มันช่วยย้ำให้ตระหนักและน้อมรับในความแตกต่างของผู้คนได้เป็นอย่างดี ส่วนดอกหญ้าหน้าบ้านฉันเองนั้น มันก็เป็นตัวแทนของความสดชื่นร่าเริง ดอกหญ้าที่มีกลีบสีขาวบอบบางน่ารักเหล่านี้ มีดอกใหญ่กว่าดอกหญ้าที่เราอาจคุ้นชิน แต่ในเชียงรายดอกหญ้าแบบนี้ขึ้นอยู่ทั่วไปหลายที่ ฉันไม่รู้หรอกว่า จริงๆ แล้วมันเป็นสายพันธุ์อะไร แต่ฉันก็เรียนมันอย่างเก๋ไก๋ว่า “Wind flowers of love”<br /><br />และสิ่งสุดท้ายที่ฉันเลือกมาสร้างพลังชีวิตของตนคือ ผืนแผ่นดินอันอุดม ก็จะมีดวงจิตใดเปี่ยมไปด้วยเมตตาเทียบเท่าผืนแผ่นดิน และฉันปรารถนาให้ความเป็นผืนดินดำรงอยู่ในจิตตน เพื่อจะสามารถหล่อเลี้ยงชีวิตอื่นๆ ได้ เพราะคราใดที่เราหล่อเลี้ยงชีวิตอื่นด้วยพลังมากมายเท่าใด ฉันก็พบว่า เราได้รับไม่น้อยไปกว่านั้นเลย<br /><br />เพื่อนรักคนหนึ่ง เธอมีมนตราฟื้นพลังชีวิตของเธอเช่นกัน คือ “แสดสดใส ปลาแหวกว่ายที่ใจกลางโลก” ฉันไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงอะไร แต่มีครั้งหนึ่งที่เธอป่วยหนักมาก และเธอเป็นลมหมดสติไป ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากท่องบทพลังชีวิตของเธอซ้ำๆ ข้างๆ เธอ และเธอก็หัวเราะทันทีที่ฟื้นขึ้นมา บอกขอบคุณฉัน และบอกว่าเธอได้ยินเสียงท่องมนต์ของฉันอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่สามารถพูดหรือตอบโต้ได้<br /><br />แล้วในยามนี้ ฉันก็กำลังท่องบทพลังชีวิตของฉันเองในใจ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างสงบ จนรู้สึกเหมือนกับว่าทั้งร่างกายมันท่องไปด้วยกันทั้งหมด ฉันระลึกถึงความน่าชังในตนเองนั้นอีกครั้ง เสียงนุ่มๆ ที่แสนอบอุ่นเคลื่อนออกมาอย่างแผ่วเบา ซ้ำๆ<br /><br />“ขอโทษ ขอโทษนะ ฉันรักเธอเหลือเกิน ฉันขอโทษจริงๆ”<br /><br />ใน ขณะนั้น ฉันเองไม่แน่ใจนักว่า เขา ผู้ที่ฉันเคยขุ่นเคืองนั้นจะรู้สึกอย่างไร เขาจะออกจากความทุกข์เช่นเดียวกับฉันหรือไม่ เพราะในยามที่ความโกรธ หรือความขุ่นเคืองใจเข้าครอบงำ เจ้าตัวทุกข์ก็ออกมาโลดเต้นอย่างไร้ท่วงทำนอง จะอย่างไรก็ตาม ในขณะที่ท่องมนตราอยู่นั้น ฉันเริ่มรู้สึกดีกับตนเอง และสัมผัสได้ ถึงพลังดีๆ ที่ขับเคลื่อนอยู่ภายในของตนเอง ฉันยังคงเข้าไปดูแลภายในตนเอง ไปบอกรักความน่าชังของตน ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา<br /><br />มัน ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน ที่ดูเหมือนสิ่งต่างๆ ก็จะคลี่คลายไปในทางที่ดี ฉันและผู้ที่ฉันขุ่นเคืองนั้นเริ่มพูดคุยกันได้มากขึ้น แม้จะยังไม่สนิทสนมนัก แต่ราวกับระหว่างเราไม่เหลือความชิงชังอยู่เลย เป็นแต่เพียงว่า เราจะเริ่มอย่างไรดี ในการสานความสัมพันธ์<br /><br />-------------------------------------<br />คอลัมน์ ณ พรมแดนแห่งความรู้ โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๐<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-6190721526476951188?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6455936556105106364.post-79598001645963904392009-07-25T21:57:00.000-07:002009-07-25T22:22:48.505-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smvmmkl0h0I/AAAAAAAAABw/eS7ULMqkck4/s1600-h/512214.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_pj95soHHdEA/Smvmmkl0h0I/AAAAAAAAABw/eS7ULMqkck4/s320/512214.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362633331646433090" border="0" /></a><br />ทางที่ต้องพานพบ<br /><br />ทางที่ดีมักไม่ใช่ทางที่เย้ายวน<br /><br />แต่ทางที่คอยเชิญชวนส่วนใหญ่ร้าย<br /><br />มันอาจดูงดงามด้วยกลอุบาย<br /><br />แต่ทั้งหมดความหมายเพียงเสพสำราญ<br /><br />และมันมักเริ่มต้นด้วยสุข<br /><br />มีความทุกข์เป็นที่สุดเมื่อก้าวผ่าน<br /><br />และเป็นหายนะชั่วกาลนาน<br /><br />ถึงมันยังคล้ายแสนหวานก็ตามที<br /><br />อย่างไรได้ผู้คนต่างชอบทางนั้น<br /><br />ดินแดนที่เสกสรรด้วยแสนสี<br /><br />วิจิตรอลังการจรดฟ้า-ปฐพี<br /><br />แล้วก็เชื่อว่านั่นดีที่สุดสำหรับเรา<br /><br />เพราะทางที่ทรงค่าไม่เย้ายวน<br /><br />เมื่อเดินอยู่บนความผันผวนปนเศร้า<br /><br />มีสุขอยู่บ้างจากเมื่อยังเยาว์<br /><br />ค่อยเรียนรู้พบความโง่เขลาในวันเวลา<br /><br />ว่ากันว่าทุกข์ทำเราแกร่ง<br /><br />ค้นพบความเมื่อขัดแย้งเผชิญปัญหา<br /><br />ความขาดพร่องก่อร่างต่อปัญญา<br /><br />และมันเต็มคุณค่าเมื่อผ่านไป<br /><br />เราจะเลือกทางใดเพื่อออกเดินทาง<br /><br />ด้วยหัวใจที่เปราะบางประคองไว้<br /><br />ก้าวต่อก้าวเหนื่อยยากอยู่เพียงใด<br /><br />และไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ต้องพานพบ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6455936556105106364-7959800164596390439?l=khongkwan-story.blogspot.com' alt='' /></div>ของขวัญบทความhttp://www.blogger.com/profile/00176748403819542263noreply@blogger.com0